نصرت ( 1334 - 1251 ) عبد الحسين نصرت ( منشىباشى ) ، فرزند محمد حسن ( امين وظايف ) ، در سال 1289 هجرى قمرى در اصفهان چشم به جهان گشود . پدر و اجداد نصرت اصفهانى بوده و سمت مستوفىگرى داشته‌اند . نصرت هفت‌ساله بود كه به اتفاق خانواده خود به مشهد مهاجرت كرد و پس از طى تحصيلات مقدماتى عمامه بر سر نهاد و در سلك روحانيون درآمد . فقه را از محضر حاج ميرزا حبيب مجتهد خراسانى آموخت و علم كلام را از ملا محمد صادق حكمى سبزوارى فراگرفت ، پس از آن به تحصيل فلسفه پرداخت و كتاب اسفار را از محضر حاج ميرزا محمد على فاضل كه معروف‌ترين حكيم خراسان بود آموخت و چون حافظهء نيرومندى داشت در بيست‌سالگى در فقه و كلام و حكمت و ادبيات تسلط و استادى يافت و در نوشتن انواع خط مهارت پيدا كرد . در بيست و يك‌سالگى براى تحصيل معاش به تهران عزيمت كرد و نجد السلطنه والى فارس او را به عنوان منشى همراه خود به شيراز برد و آنگاه كه محمد تقى ميرزا ركن الدوله والى همان ايالت گرديد در همين سمت مشغول كار شد و هنگامى كه به خراسان انتقال يافت همراه او به مشهد رفت و در همين سمت به كار پرداخت و پس از ركن الدوله در سلك دبيران علينقى ميرزا ركن الدوله منظوم گشت . در سال 1337 قمرى كه قوام السلطنه والى خراسان شد ، رئيس دفتر او گرديد در سال 1350 قمرى كه تقىزاده به اين سمت منصوب شد از اين شغل بر كنار گرديد و چندى حاكم كاشمر و درگز شد تا بازنشسته گرديد و در سال 1334 شمسى بدرود حيات گفت . نصرت در شمار اساتيد شعر معاصر خراسان است كه قسمتى از اشعارش به نام " مثنوى فروزنده " در سال 1331 به اهتمام محمود فرخ به چاپ رسيده است .